برادران! دوستان!  بيایيد  دور هم  جمع شويم،  چندآيه قرآن بخوانيم. دور هم نشستیم. قرآن ­های جیبی را درآوردند و مجلس گل کرد...

کد خبر: ۹۱۲۲
تاریخ انتشار: سه شنبه ۱۷ اسفند ۱۳۹۵ ساعت ۱۵:۱۱

گروه حماسه و ایثار دلفان امروز؛ عبداله نوریان‌دهنو فرزند ارولی از شهدای قرآنی لرستان است که در سال ۱۳۳۲ متولد در دلفان متولد شد و در سال ۱۳۶۵ در جبهه جنوب به شهادت نائل آمد. وی با این‌كه سواد خواندن و نوشتن در حد خیلی پایینی داشت اما قرآن را بسیار زیبا تلاوت می‌كرد و در منزل شب‌های پنج‌شنبه جلسه قرآن برگزار می‌كرد و از هیچ  چیز بیشتر از عبادت لذت نمی‌برد و چهره‌ای بسیار گشاده  و خنده‌رو  داشت.

راوی: فرزند شهيد

وقتي پدرم  براي آخرين  بار، به جبهه  مي­رفت، تمام خانوادۀ پدرم، عمه، مادربزرگ و عمویم، در خانۀ ما بودند. عمه­ام از پدر خواست تا  به خاطر بچه­ هايش، به جبهه نرود؛ چون­ كه همۀ ما خيلي كوچك بوديم. من  كه اين  خاطره را تعريف مي­ كنم، كلاس دوم ابتدايی بودم؛  ولي پدرم، قبول نكرد و در حالي كه چشمانش  پر از اشك  بود، به خواهرش گفت:

- چرا شما جلوي فرزند خودتان را نمي­ گيريد؟  اگر براي بچه­ هاي من  خوب نيست، براي بچه­ هاي پسر شما هم خوب نيست، شما اگر مرا دوست داريد و فرزندان مرا، بيشتر به رفتن  تشويقم كنيد؛  نه منعم کنید  از رفتن.  من نمي­خواهم  نزد بي­بي فاطمه(س)، روسياه شوم. دوست دارم  خدايم از من راضي و خشنود باشد. من مدت­هاست هدف خودم را يافته­ام.  مي­دانم چه بايد بكنم، چه چيزهايی را به دست آورم. از چه ارزن­هاي دنيوي، چشم بپوشم.

پس از صحبت­هاي پدرم،  همۀ خانواده  سكوت كردند؛ زيرا مي­دانستند  كه پدر، تصميمش را گرفته و به هيچ وجه نمي­توانند او را از اين كار، باز دارند. سپس  مادرم  كه برايش  زيرپيرهن  شسته بود  و چون زمستان بود لباسش خشك نشده بود، پدرم  آن را روي بخاري پهن كرد تا خشك  شد؛ ولي از بس در حال و هواي  خودش بود، فراموش كرده بود كه زيرپيرهنش را روي بخاري گذاشته.  تازه، وقتي به يادش آمد كه ديگر  زيرپيرهن كاملاً سوخته بود.

پدرم خيلي نظم داشت. امكان نداشت  چيزي  را فراموش كند؛ براي اولين بار، موقع رفتن، ساعتش را فراموش كرد. هنگامي  كه برگشت آن  را با خودش ببرد، همۀ ما را  براي بار دوم،  بوسيد؛ چون مي­دانست كه شهيد مي­شود. به ما خوب نگاه كرد؛ شايد هم به مظلوميت ما نگاه  مي­كرد. وقتي كفش­هايش  را مي­پوشيد،  همۀ ما به او  نگاه  مي­كرديم، او  در حالي كه سعي  مي­كرد  صورت زيبا و نوراني­اش را از ما پنهان  كند، ديگر به ما نگاه نكرد؛ وقتي به كوچه پا گذاشت، هرقدمي كه برمي­داشت  به پشت  سرش نگاه  مي­كرد.  دستی براي ما تكان مي­داد. وقتي  سوار ماشين شد،  نگاهي طولاني به ما انداخت. دستي  به ماشين زد و رفت.

راوی: همرزم شهید

اوايل  انقلاب، كوپن­ هاي ما گم شد؛ در آن زمان، وسايل خانه، پارچه گوشت و غيره را با كوپن مي­دادند. شهيد نوريان،  به خاطر  اين­كه با ما  احساس  همدردي كند،  هر چه  را كه با استفاده  از كوپن  مي­ گرفت، به خانۀ ما مي ­آورد. آنها را در خانۀ خودش  تقسيم  نمي­ كرد، آنچه را كه سهم خودشان بود، به خانه مي برد.



راوی-دوست و همرزم شهید

در تهران كار مي كرديم. ماه رمضان بود و افتاده بود در اوسط تابستان.  گرماي شديد، نفس آدم را می­گرفت. آقاي نوريان، در آن وضعیت  روزه مي­گرفت. با اين­كه  خيلي  خسته بود؛ هرگز از  قرآن  و عبادت­هايش ترك نمي­ شد. از منزل،  تا محل  كار، دو، سه كيلومتر فاصله بود. با زبان روزه، اين مسافت را پياده طي مي­ كرد.

يك روز كارت شناسايی را فراموش  كرده بوديم؛ مأمورين  ساواك،  من و آقاي نوريان  را دستگير كردند.  ما را به عنوان خرابكار، تلقي  كردند. آقاي نوريان، از آنها خواست كه بگذارند، برود، كارت شناسايی  بياورد. آنها نگذاشتند. ما را  مي­خواستند به ساواک ببرند، آقاي نوريان، با آنها برخورد قاطعانه كرد. به آنها گفت:

- شما هيچ  غلطي نمي ­تونيد بكنيد؛ چون ما كاري نكرديم  كه بخوايم  به خاطرش، مجازات  بشيم. صبر مي­كنيم و از شما هم نمي­ترسيم.

راوی: همرزم شهید

قرآن را بسيار زيبا تلاوت مي­كرد. در منزل، شب ­هاي پنج­شنبه، جلسه قرآن برگزار مي­كرد. از هيچ  چيز، بيشتر از عبادت لذت نمي­برد. چهره ­اي، بسيار گشاده داشت، خنده ­رو بود. در  پادگان شفيع­خاني، درگردان  «شهدا» مستقر بود. يك گروهان از رزمندگان گردان شهدا،  به منطقه اعزام  شدند.  آقاي نوريان،  به من گفت:

-  برو به فرمانده گردان  بگو، ما را  هم با برادران  به منطقه  اعزام كند.   رفتم؛  ولي فرمانده قبول نكرد. شهيد نوريان، به يكي از ديگر  از بچه ­ها  گفت به فرماندۀ گردان اصرار كند تا ما را همراه خود ببرد. به هر حال  آقاي نوريان، آن قدر اصرار كرد كه فرمانده راضي  شد و ما هم اعزام شدیم.

شب قبل از عمليات، در سنگر كمين نشسته بوديم، برادر نوريان  گفت:

 - برادران! دوستان!  بيایيد  دور هم  جمع شويم،  چندآيه قرآن بخوانيم. دور هم نشستیم. قرآن ­های جیبی را درآوردند و مجلس گل کرد. پس از قرائت قرآن، ايشان براي  رزمندگان  آيةالكرسي  تلاوت  كردند. خودش از شوق وصال، صورتش گلگون شده بود و میل به ديدار، تاب  و تحملش را گرفته بود. گفت:

- همديگر را ببوسيم  و حلال كنيم؛  شايد هر لحظه، همديگر را  نبينيم.

  بعد از اين صحبت­ها، هنگام رفتن، به عمليات؛ يعني دوم دی­ماه هزاروسیصدوشصت­وپنج، در محلي كه قرار بود، عمليات را انجام دهند در ساعت يك، بعد از نصف شب، مهمات برادران رزمنده، تمام شده  بود. آقاي نوريان، خيلي  بي­قرار بود؛ اصلاً نمي­دانست چه كار كند؛ تنها گفت:

- بريم برا رزمنده ­ها مهمات برسونيم؛ تا از ضربات دشمن، در امان  باشند.   قرار شد که من و نوريان، ده قدم  از  همديگر  فاصله بگیريم؛  تا اگر يكي شهيد شد، ديگري به بچه­ ها مهمات برساند. در همين حال آقاي نوريان را مي­ديدم که  انگار در آسمان راه مي­رود و اصلاً  پاهايش  روي زمين  نیست و حالتي ملكوتي دارد و جلوه­اي زيبا، به خود گرفته. پانصد قدم  نرفته  بوديم كه يكباره  صداي  انفجار  خمپاره،  به گوش رسيد. در آن موقع  آقای نوريان،  در ده قدمي  من  بود، زمزمه ­هایش را شنیدم:

- اشهد ان  لا اله لا الله و اشهد ان محمداً رسول الله ...

راوی: فرزند شهید

من پنج سال بيشتر نداشتم و مثل هر دختر ديگري، بسيار به پدرمهربانم  وابسته  بودم. پدرم هم مرا از پسرانش،  بيشتر دوست  داشت.  نزديك عيد، برايم يك بلوزودامن  قرمز خريد. با این که آن روزها دستش تنگ بود؛ ولي پدرم، برای این که لبخندي روي  لبانم بنشاند، آن را برايم  خريد. خيلي خوشحال بودم. سر از پا نمي­شناختم.  هركسي كه به منزلمان  مي­ آمد، آن را نشانش مي­دادم؛ خلاصه! شادي كودكانه­ ام را به همه  مي­گفتم.

يك روز، دوستم، فاطمه که هم سن­ و­سالم  بود، به خانۀ ما آمد. من  هم  لباس­هايم را به او نشان دادم. وقتي كه لباس ­هایم را ديد، خيلي ازآن خوشش آمد. رنگ مورد علاقۀ او هم،  قرمز بود. براي همين،  لباسم را  به او دادم كه به تن كند. پدرم هم داشت صحبت­هاي كودكانۀ ما را گوش مي­داد،  صدا زد و گفت:

-  زهراجان  بيا كارت دارم!

  رفتم. پدرم از من خواست  تا لباسم را به او بدهم و به من قول داد كه بلوزودامني از همين رنگ و مدل برايم بخرد با كمي خواركي.

هرطوري بود، قبول كردم و لباس را بخشيدم. وقتي به بازار رفتيم  تا برايم  بلوزودامن بخرد، هرچه گشتيم، رنگ قرمز پيدا نكرديم. مجبور شدم رنگ سبز بخرم كه اصلاً خوشم از سبز نمي­آمد؛ كمتر پدري پيدا مي­شود كه دل جگرگوشۀ خودش را به خاطر فرزند فقیر دیگری، بشكند؛  اما پدر من اينچنين مردي  بود و این گونه به ما درس ایثار می­داد.

وصيتنامه

اگر شهيد شدم، دختران من با خانواده­هاي اسلامي ازدواج كنند. براي پسرانم، از خانواده­هاي اسلامي، دختر بگيريد قيم بچه ­هایم، مادرشان  است. براي من شيون و زاري نكنيد، شما هم راهم را ادامه دهيد.

یاد و خاطره شهدای عملیات کربلای 4 خصوصا شهیدان منوچهر خزایی،عبدالله نوریان و احمد نوری گرامی باد.

انتهای پیام/

مطالب مرتبط:
برای دریافت جدیدترین بسته اخبار روز اینجا کلیک کنید   

نظرات بینندگان
غیر قابل انتشار: 0
انتشار یافته: 3
|
Iran, Islamic Republic of
|
۱۳۹۵/۱۲/۱۸
0
3
ضمن امتنان از اخوی های محترم خبررسان که خدا اجرتان دهد بایدبه اطلاع گرامتان جهت مزیدداشته عرض کنم این کلاس قرآن هنوز هم دایر به اجراست یوم و وقتش را درخاطرنیست ولیکن کلاس هست الله تعالی ماراوشما را از شفاعت شهدای در معرکه بهره مند فرماید
همتی
|
United States
|
۱۳۹۵/۱۲/۱۷
0
7
درودبرشمابرادررزمنده و درودبرهمه ی ارادت مندان شهداان شالله پیروزباشید
عبداله نوری
|
Iran, Islamic Republic of
|
۱۳۹۵/۱۲/۱۷
0
6
خدمت خانواده معظم خصوصا فرزند این شهید عزیز عرض سلام وادب دارم خوشحالم که همشهری وهمنام این شهید بزرگوارهستم وتوفیق حضور در دفاع مقدس را خداوند مرحمت فرمود.روح همه شهدا شاد .خداوند توفیق ادامه راه شهدارا به همه ما عنایت فرماید وعاقبت بخیر شویم .ارادتمند همه ایثارگران . رزمنده جانباز دفاع مقدس عبداله نوری

نام:
ایمیل:
* نظر شمـا: